Categorie archief: Geen categorie

#15 SK Grembergen – SV Zaffelare 4-1

Match 15: SK Grembergen – Sv Zaffelare 4-1
Voetbalman zet dankzij SK Grembergen en haar toptalent Brent Claessens70€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Zondag was het een f*cking lekkere voetbaldag!

Hoofdrollen voor KV Mechelen, KAS Eupen, Standard, Antwerp, … maar vooral dé kraker in de Oost-Vlaamse tweede provinciale C tussen SK Grembergen en SV Zaffelare! Ik ging, zoals het hoort, naar de wedstrijd in de Grembergse Kleemputstraat.

Topcollega Glenn bezorgde me een ticket voor de wedstrijd en na een pintje in de kantine begaven we ons rustig naar de rest van de familie die in de lentezon naast de lijn stond.

Met een ferme watertoren én de Sint-Margarethakerk op de achtergrond hadden we toch iets om te bewonderen, want op het groene veld was het niet veel soeps. De Chirojeugd had drie zetels uitgestald op het dak van hun lokaal en zag net als ons een onmachtig spelletje voetbal, tót de lokale hoekschopnemer met een welgemikte trap én de bal én de cornervlag de lucht inschopte. Hilariteit voor de onhandig genomen hoekschop, al werd in de actie daaropvolgend wél de 1-0 binnen getrapt na een knappe voorzet. Het werd al snel 2-0 en wanneer een grote hoop fans naar binnen ging enkele minuten voor de rust met de gevleugeld woorden ‘er wordt toch niet meer gescoord’, viel uiteraard nog de 3-0 in de 45e minuut.

Tijdens de rust had clubmedewerker Maurits mij en Glenn uitgenodigd in de VIP. Er werd ons een borrel aangeboden, een pintje, koffie en een lekker stuk Limburgse vlaai. Daarnaast had het bestuur van Grembergen nog 45€ bij elkaar gelegd om via Voetbalman het Kinderkankerfonds te steunen. Toppers!

In de tweede helft gingen de blikken langs de lijn op en neer van het voetbalveld naar de tussenstanden in 1A op hun smartphone.

“Mechelen 2-0 en Eupen nog geen goalen!”

Er volgde een domme rode kaart voor de diepe spits van Grembergen, waarna ‘ons’ toptalent Brent Claessens zijn opwachting mocht maken. Diep in de spits met een mannetje minder, toonde hij zich snedig, snel, doelgericht en een serieuze
uitdaging voor de minder beweeglijke ‘Zaffelaarse’ verdedigers.

“Eupen 3-0! Olala Mecheleuh!”

Na drie minuten werd de 20-jarige kerel bijna uitgekleed, waarna een gele kaart volgde, iets later werd hij wederom vrij wanhopig van de sokken gelopen. Brent op ’t veld en er gebéurde iets in de traag kabbelende match. Zaffelare scoorde tegen op penalty, maar uitgerekend Brent Claessens scoorde na een ren op de rechterflank met een mooi schot de 4-1.

“Eupen 4-0, 4-0!”

Het WhatsApp-groepje van mijn Lierse kameraden ontplofte met berichten waarin leedvermaak de rode draad was. Ze waren het hoongelach van de Mechelse buren bij hun degradatie indertijd allerminst vergeten: “Ik trakteer zoals beloofd met champagne!”

De 4-1 overwinning van Grembergen werd samen met het ‘succesvol’ naar beneden laten zakken van de zetels door de Chirojeugd gevierd in de kantine. De Claessens Family trakteerde nog op pintjes, topper Brent Claessens schonk 20€ extra voor het Kinderkankerfonds en Glenn verlekkerde zich op de ‘paardenworsten’ die z’n joviale ma op tafel ging toveren. Zonder bruin bier evenwel, dat vond hij dan weer minder.

Topdag in de Kleemputstraat!

Bedankt SK Grembergen, bedankt Brent, bedankt Glenn

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Advertenties

#14 FC Zemst Sportief – KVC Asse-Terheide 2-3

Match 14: FC Zemst Sportief – KVC Asse Terheide 2-3
Voetbalman zet dankzij FC Zemst Sportief 5€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Zondag ging ik op uitnodiging naar Zemst. Eva kwam met haar twee prachtige dochters én haar vader supporteren voor de liefde van haar leven, eveneens de spits van de thuisclub.

Het was bérekoud. Bah. Voor de wedstrijd op bevel van m’n tweejarige dochter m’n haren afgeschoren, sjaal vergeten, handschoenen vergeten en een gevoelstemperatuur van minstens -27°. Misschien dat je nog 5° naar boven mag, alé vooruit.

Het klassement van de derde provinciale C indachtig, verwachtte ik me aan een simpele thuisoverwinning. Maar niets bleek minder waar. FC Zemst werd onmiddellijk met de neus op hun kunstgrasveld gedrukt en ze stonden op achterstand voor de match goed begonnen was. Koud gepakt, zeggen we dan. Ondanks de vrij snelle gelijkmaker had Zemst het moeilijk om het gameplan van Asse te doorbreken. De roodgelen probeerden meer dan de uitclub te voetballen, maar de opbouw was bijwijlen dramatisch. De spitsen werden amper bereikt, de tweede ballen gingen allemaal verloren.

Tijdens de rust konden we ons verwarmen aan een lekker warm tasje thee, ’t is eens iets anders dan die frisse pint. De zus van Eva is niemand minder dan topcollega en grave griet Gina. In Siberische omstandigheden had ze ’s ochtends 93 kilometer gefietst met enkele van haar ‘fietsvriendinnekes’ van ’t werk. Alé, een hobby hebben is fijn, maar dit gaat voor mij de waanzin toch voorbij. Tonnen respect voor ‘ons Gina’.

Zondag bleek zo’n voetbaldag waarop werkelijk álles kon gebeuren. Samen met Zemst was ook RSC Anderlecht aan hun wedstrijd begonnen. Łukasz Teodorczyk scoorde drie maal, aan de Zemstse toog klonk ongeloof en gelach. Anderlecht kon winnen. Anderlecht kon scoren. De intrede van Coucke werd druk besproken en het spektakelspook kwam Zemst binnengeslopen.

De tweede helft bracht weinig soelaas voor de thuisclub. De gasten van Asse speelden uitgekookt, gegroepeerd en konden directer en sneller dan Zemst hun spitsen in stelling brengen. Bij een 2-3 stand speelden de Assenaren het zoals iedereen het doet. Tijd winnen, blessures veinzen, voor dood blijven liggen om daarna direct terug de sprint aan te gaan, …

De potjes kookten over, de scheidsrechter liet betijen. Toen het haantjesgedrag was weggeëbd, riep de ref de twee kapiteins bij hem en vroeg hen wie er geslagen had. ‘Niemand’, klonk het in koor en naar wat ik had gezien klopte dit ook gewoon. ‘Oké, dan fluit ik af!’

Euh … wat? Er zijn nog minstens 7 of 8 minuten reguliere speeltijd! Eindoffensief, op zoek naar die 3-3, het Assedoel belegeren, … Maar niets van dit alles, neen, de arbiter, die zonder lijnrechters werkte maar de hele tijd een ‘oortje’ droeg, was waarschijnlijk de hele match rustig naar de koers aan ’t luisteren. Kuurne-Brussel-Kuurne, je weet wel. De laatste 16 kilometer heeft hij rustig in z’n cabine kunnen volgen. Goed uitgespeeld van deze oude man. Maar toch vooral heel frustrerend voor de spelers van FC Zemst, die sowieso nog een straf slotoffensief wilden uitvoeren.

Ik kon zondag ook naar Ajax – ADO Den Haag. Maar ik ben blij dat ik voor het ‘echte’ voetbal gekozen heb. Frustraties, hoop, slapstick, echte mensen, kantineleven. Dat vond ik terug bij de lieve mensen van FC Zemst Sportief. Daar draait het voetbal om.

Bedankt Eva, bedankt FC Zemst Sportief!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

#13 Racing Genk – Zulte Waregem 3-1

Match 13: KRC Genk – Zulte-Waregem 3-1
Voetbalman zet dankzij Wendy Albo Bollen 21€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Match 13, 13 dagen geleden! Het geweldige ongeluksgetal leverde me gelukkig geen triskaidekafobie op, integendeel werd ik op het einde van de dag omarmd als de ‘Geluksman’!

Topcollega Alan en z’n topvrouw Wendy nodigden me uit in de Luminus Arena. “Verwacht niet te veel van het voetbal”, zei Alan nog. Dat kon ik als Anderlechtfan natuurlijk lekker weglachen. Misschien dat er ergens in de krochten van het Georgische zesde niveau een ploeg nog belabberder voetbal speelt dan de club van mijn hart, maar aangezien Olivier Deschacht nog geen nieuwe ploeg heeft gevonden lijkt me dat allerminst een zekerheid.

Een uurtje ‘bollen’ richting Limburg, een ideale parkeerplaats en een warme verwelkoming door Alan, Wendy en het Genks indiaantje Lita verder stond ik een goeie pint weg te kappen. Traktatie, uiteraard. Als ik m’n portefeuille zou bovenhalen kreeg ik waarschijnlijk een mijnschop tegen m’n ingepakte oren.

Alan & Wendy verwenden me op de bar koude vrijdagavond met een fleece dekentje op m’n zitje, ideaal want deze jongen is géén wintermens en van het voetbal werden we allerminst warm. Een spartelend Genk kwam met een gelukje op voorsprong en kreeg een kwartiertje later voor onze ogen een penalty tegen. Tegenwoordig moet je 16.000 kilometer verder gaan om een keeper te vinden die zo’n lompe fout maakt. Soit, 1-1 en we gaan rusten.

Na de koffie speelt Genk als bevrijd en legt het bijwijlen heel mooi voetbal op de mat. Er volgt een 2-1 voorsprong, waarna de partij weer inzakt. De deugddoende bevrijdende treffer valt pas in de 91e minuut. Een kreet van opluchting in het Genkse stadion na de retegeile treffer van Pozuelo! Door dochtertje Lita wordt Voetbalman omgedoopt in Geluksman. En, of ik graag mee naar de bekerfinale wil gaan, voor dat tikkeltje extra … geluk 😉

Bedankt Wendy Albo Bollen, wat een enorme toppers! 👏 ❤️

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

#12 OH Leuven – Lierse SK 2-1

Match 12: OH Leuven – K. Lierse S.K. 2-1
Voetbalman zet dankzij OH Leuven 15€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Leuven! Zoals zovelen als jonge snaak enkele legendarische avondjes, nachtjes meegemaakt in de olijke studentenstad. Nu heet dat nostalgie.

Gisteren geen zuipfestijn of zwijnerij in de stad van Tobback, maar files, voetbal, Irakese thee en leuke gesprekken.

Op tijd vertrokken maar los in een retetrage file gereden op, ik denk, de Brusselse ring. Daar presteerde ik het om de verkeerde afslag te nemen waardoor de start van de wedstrijd in ’t gedrang kwam. Soit, ik kén deze situaties, dus snel keren bij de volgende afrit en kijk, geen file richting Leuven langs deze kant. Maar door werken aan de afrit was ik wat verward, en ja hoor. Voor de tweede keer miste ik de afrit. Simpel duif zeggen ze dan, ik kan het niet ontkennen.

De Leuvenaars, ook wel Koeienschieters genaamd, presteerden het om na 9 minuten de bal tegen de netten te rammen. Die heb ik gemist. Ik nam plaats op de tribune waar de sfeergroep van OHL zit, en die hadden er zin in. Leuven drukte Lierse helemaal weg, een ontkende Nikola Storm was een ware gesel voor geelzwart, dat zelf niks klaarspeelde. Met 2-0 de rust in, en ik ging de kerstmarkt bezoeken die rond het stadion opgesteld stond.

De laatste kraam trok m’n aandacht, ik bestelde een tas Irakese thee (mét kaneel). Niet direct mijn smaak, maar met nog een terugrit van een uur waren pintjes natuurlijk geen optie. Het kraampje werd bevolkt door goedlachse Irakese vluchtelingen, die in ’t Leuvense een voetbalploeg hebben opgericht: Habibi Leuven. Ik raakte een tijdje aan de praat met Frieda, een warme vrouw die zich ontfermt over het lot van de vluchtelingen en haar tijd en zaligheid steekt in het integratieproces van de enthousiaste en vriendelijke gasten. Veel respect voor deze dame, en wie weet ga ik binnenkort wel eens supporteren voor de Habibi’s!

De tweede helft was bagger. OHL liet het verschillende keren na om Lierse helemaal knock-out te slaan, Lierse raakte geen knikker. Uit het niets scoorden de Schapenkoppen nog de aansluitingstreffer, maar het was een maat voor niets. Beide ploegen zullen hun tenen nog mogen uitkuisen om de tweede periodetitel binnen te halen.

Jammer dat de staantribune weg is trouwens!

Soit, bedankt OH Leuven!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

#11 Fortuna Düsseldorf – Dynamo Dresden 1-3

Match 11: Fortuna Düsseldorf – SG Dynamo Dresden 1-3
Voetbalman zet dankzij Fortuna Düsseldorf €27 opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Vorige week maandag ging de tocht via Nederland richting Düsseldorf, voor een bezoek aan de plaatselijke voetbaltrots.

Met de vroege shift achter de rug en daags nadien terug om 5u00 de wekker, zocht ik tijdens m’n shift al naar uitvluchten. M’n directe collega mocht het al schoorvoetend enkele keren horen. “Toch serieus aan ’t regenen eh, da’s eigenlijk niet verantwoord om zo straks op en neer naar Duitsland te rijden.” Maar, collega Ben is er zo eentje die met de leuze ‘never give up’ door het leven gaat en mij met reden een ‘platte jat’ vond. Goed, dus door de man z’n motivatietechnieken reed ik uiteindelijk toch met veel goesting naar de stad ten zuiden van het Ruhrgebied.

In het seizoen 2012-2013 voor de laatste maal in de Bundesliga, maakt de slapende reus dezer dagen de fans weer even gek met goede prestaties. Onze landgenoot Benito Raman is er een waardevolle kracht en ik keek er dan ook naar uit om hem te zien spelen in de, mja, ESPRIT arena.

Dynamo Dresden is berucht omwille van haar contingent aan zware fans. Altijd in voor speciale acties, gevreesd in de rest van Duitsland. Ze waren met een serieus aantal aanwezig, op een maandagavond en met een minstens 7 uur durende busrit. Twee dagen verlof, verschwunden!

De voormalige Oost-Duitsers gaven hun fans er een knalprestatie voor terug. Na 10 minuten stond het maar liefst 0-3, met twee bangelijke goals. Ex-Gentenaar Raman milderde, ook nog voor rust, tot 1-3. We hadden na 31 minuten alle doelpunten gezien en keken verder de ogen uit naar de Dresden ultra’s. Impressionante support!

Ondanks de kansloze nederlaag en de 0-3 achterstand na 11 minuten gingen de Fortuna fans toch lekker tekeer, heel verrassend positieve vibe in het stadion.

De terugrit was levensgevaarlijk Ben! Weinig verlichte snelwegen, snoeiharde regenpartijen en enorme plassen water op de baan. Maar goed, autorijden, no problemo!

Danke Fortuna Düsseldorf!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

#10 FC Eulegoem – De Pelikaan 3-1

Match 10: FC Eulegoem – De Pelikaan 3-1
Voetbalman zet dankzij het evenement FC Eulegoem – De Pelikaan. Ten voordele van het kinderkankerfonds €305 opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

“Hoe een kleine club, groot kan zijn.”

Medeoprichter van FC Eulegoem Bart Van de Peer nodigde me uit bij zijn club, die uitkomt in de derde klasse van het KAVVV (Koninklijke Algemene Vereniging Van Vriendenclubs). Cafévoetbal, zoals wel eens gekscherend wordt gezegd.

Het Voetbalman-verhaal vond Bart zelfs zo leuk, dat hij samen met zijn makkers iets extra wou doen. Ik liet me graag verrassen …

Zaterdag reed ik rechtstreeks na het werk richting de terreinen van K Massenhoven VC, waar FC Eulegoem zijn thuiswedstrijden afhaspelt. Ik nam direct plaats naast de zijlijn en merkte onmiddellijk een relaxte, positieve sfeer bij de aanwezigen. De vele kleurrijke bladeren op het veld, het herfstzonnetje en de leuke accommodatie zorgden voor een mooie setting.

De Champions League hymne schalde over het terrein, een minuut stilte werd in acht genomen en achter doel was een casual sfeertje aanwezig door de aanwezigheid van een Stone Island-vlag, een zwartwitte vlag van FootballCulture én een vlag met het clublogo op. Zo’n dingen vind ik best wel lekker. Twee spelers van de thuisploeg gingen rond met een doos voorzien van een grote FootballCulture sticker en voor de eerste keer in het bijna 10 jarige bestaan van de club werd er inkom gevraagd, 5€ voor de helden in zwart en wit te mogen aanschouwen én het goede doel te steunen.

Ik werd al snel aangesproken: “Gij zijt de Voetbalman eh.” Hehe, meestal ben ik lekker anoniem, maar daar was vandaag geen sprake van. Danny, wiens zonen voor de club spelen, is een fervent Beerschotfan, verzamelaar van voetbalspeldjes en supporterde hevig voor de mannen in wit en zwart. Goeie gast met leuke verhalen over Beerschot, Hull City en FC Eulegoem.

Sportief was het lastig. Moeilijk bespeelbaar veld en vechten voor kansen. De rust werkte inspirerend voor De Pelikaan. Met een geweldig afstandsschot in de linkerbovenhoek nam het de leiding, en met een ouderwetse libero enkele meters achter de verdediging hield het de wedstrijd daarna knap gesloten.

Toen ‘den Dougie’ na een luchtduel naar z’n rug greep en een tijdje bleef liggen, hoorde ik een jonge fan met de pint in de hand al lachen: “Alé, da’s weer drie weken thuis ..” Tweede jonge gast: “En hij zit al thuis!” Waarop nummer drie zei: “Legt da uit aan de ziekenkas!” Iedereen krom van ’t lachen, voor mij was de dag hier al geslaagd.

De wedstrijd kabbelde voort zonder écht grote kansen, en iedereen leek zich al te verzoenen met een nederlaag. Tot FC Eulegoem zijn duivels ontbond. Een kwartier voor tijd werd de 1-1 tegen de netten getrapt en een paar minuten later wordt een schitterende voorzet in de volley binnen getrapt. Als de bal dan nog eens blijft stilliggen in de plas water voor doel, wordt de 3-1 voorsprong op het scorebord getrapt. Feest bij FC Eulegoem, ik vond het bangelijk!

Ik werd al grappend uitgenodigd in de douche, maar dat feestje liet ik wijselijk aan mij voorbij gaan. In de kantine werd veel gesproken. Over mijn project, over de ‘Truitjes voor Adea’ (Help Adea conquer DIPG) maar ook over het leed van andere aanwezigen en verschillende levensverhalen. Een 31-jarige nicht van een lieve dame aanwezig die een zware strijd levert tegen kanker, één van de medeoprichters van FC Eulegoem die overleed, .. Naast het verdriet merkte ik heel veel vriendschap, liefde en respect in de kantine.

Bart kwam met een ge-wel-di-ge verrassing. Voetbalman kreeg de volledige recette van de wedstrijd plus extra donaties, goed voor maar liefst 305€. Waanzinnig gebaar! Daarnaast verzamelde FC Eulegoem samen met De Pelikaan nog 100€ extra dat zij in het kader van De Warmste Week aan het Kinderkankerfonds vzw schonken.

Enkele pintjes later kreeg ik ook nog eens een origineel FC Eulegoemshirt cadeau van Bart mét Voetbalman op, plus een sjaal van de club. Ja, dan ga je naar huis met een belachelijk grote glimlach op het gezicht en een vat positieve energie voor een week. Bij Bart merkte ik hetzelfde op, en dat is waar Voetbalman om draait. Mensen helpen is fijn, en het draagt bij tot je eigen geluk.

De bende van Bart, FC Eulegoem genaamd, I salute you. Een enorm grote ‘dankuwel’, en zoals we zeiden: ‘Afspraak bij de titel- of promotiematch!’

‘Not all superheroes wear capes, some wear football shirts”

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

#9 KVC Westerlo – Royale Union Saint-Gilloise 0-1

Match 9: KVC Westerlo – Royal Union Saint-Gilloise 0-1
Voetbalman zet via KVC Westerlo 10€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Een Voetbalman zonder energie en al lichtjes ziek, die zaterdagavond het liefst van al in bed wou duiken, maar toch de straat uitreed richting het relatief dichtbijgelegen Westels Kuipje.

Zoals iedereen nog weet waar hij of zij was toen de Twin Towers werden neergehaald, weet elke Anderlechtfan van mijn leeftijd nog wel waar hij/zij was op 8 april 2000. Ik was in ieder geval in ’t Kuipje, want mijn Anderlecht ging kampioen worden op Kempense grond. Truitje van Walter Baseggioaan, sjaal rond de pols geknoopt en m’n wangen paars & wit geschminkt. Feest! Het podium in Anderlecht stond al klaar. Maar ..

Westerlo – RSC Anderlecht 5-0. Traantjes, boosheid, frustratie. Máár ook, veel respect voor die kleine familieclub die de thuisfans lieten dansen op de tribunes. Lukáš Zelenka, Benoît Thans, Toni Brogno, Yves Serneels, Dejan Mitrovic speelden ons paarswit helemaal in de vernieling. Filip De Wilde, Lorenzo Staelens, Pär Zetterberg, Radzinski én Jantje Koller stonden erbij en keken ernaar.

Voetbalman was echter niet het enige project waarvoor ik eergisteren naar Westerlo reed. Samen met collega Johan startte ik zeer recent een tweede project, waarbij we gesigneerde wedstrijdtruitjes verzamelen om ze nadien te veilen voor de 5-jarige kleine prinses Adea uit het Lierse die een ongelijke strijd vecht tegen een hersenstamtumor: https://www.facebook.com/adeaDIPG/

Binnenkort meer hierover!

Een supervriendelijke medewerkster belde me vrijdag op, Westerlo kapitein Wouter Corstjens wou ons met veel plezier helpen met een gesigneerd wedstrijdshirt. Superblij én duimen dat Westerlo de punten zou thuishouden.

Het Kuipje voelt altijd leuk aan om te bezoeken. Het in voetbalmiddens wereldberoemde ’t Hoeveke, het gezellige stadion, de vriendelijke ontvangst.

De wedstrijd echter was niet om aan te gluren! Allebei de teams waren aanvallend zeer onmondig, waarbij je wist dat het team dat de eerste treffer zou maken ook de wedstrijd zou winnen. Jammer genoeg waren het onze Brusselse vrienden die met de zege aan de haal gingen, een kopbaldoelpunt besliste de wedstrijd. Royale Union Saint-Gilloise – Brussels, 3 points!

De sportieve malaise bij de Kemphanen, gebukt onder de blessure van good old Benji De Ceulaer, voelde je ook tot in de tribunes. Veel negativiteit, een uitspeler die een een pint bier tegen het hoofd gegooid kreeg waarna de match een tijdje werd stilgelegd én het weliswaar irritante gedrag van enkele uitspelers werd op een gegeven moment begeleid met voorzichtige oerwoudgeluiden. Jammer voor deze immer sympathieke club en het betreft uiteraard enkelingen, maar die zaken moeten er simpelweg uit, want het is degoutant en hoort niet bij deze familieclub. Na de wedstrijd nam Wouter Corstjens zijn rol van kapitein met verve op en nam alle tijd om de supporters toe te spreken. Topkerel!

Na de wedstrijd een pintje gedronken in het Themacafé, een lippenbalsem ten voordele van Think Pink gekocht van een toffe griet en gewacht op de sterkhouder van Westerlo die me, samen met de lieftallige medewerkster van Westerlo, zijn gesigneerd truitje overhandigde. Heel mooi!

Hopelijk staat Westerlo binnenkort weer waar ze moeten staan, met goed voetbal en hete avondjes in ’t Kuipje.

Bedankt KVC Westerlo! Bedankt Wouter Corstjens! Bedankt lieftallige medewerkster! 

GSM was zo goed als plat, de foto’s zijn zoals steeds van bedenkelijke kwaliteit. Maar daar is een liedje over gemaakt: “I don’t care, I love it!”

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.