#18 FC Dordrecht – SC Cambuur

Match 18: FC Dordrecht – SC Cambuur 0-3
Voetbalman zet dankzij FC Dordrecht 13€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Voor het tweede jaar op rij bezocht ik de wedstrijd tussen de Dordtse Schapenkoppen en de Cambuurse Geelblauwen, telkens op uitnodiging van de immer sympathieke Pieterjan Geneugelijk.

Vorig jaar inclusief rondleiding in de prachtige stad Dordrecht, met een streekbiertje, een zomerzonnetje en geweldig gezelschap uit de Friese hoofdstad Leeuwarden.

Dit jaar werd de compagnie helemaal uitgebreid en kreeg stadsgids Pieterjan voetbalfans van Ipswich Town, Zwarte Leeuw, SC Cambuur én Anderlecht over de vloer. De vrolijke bende had al goed ingedronken in de binnenstad en zetten hun kroegentocht verder in stadion de Krommedijk, wat Pieterjan in zijn magnifieke boek De republiek wordt uitgeroepen omschreef als een openluchtkroeg waar ook gevoetbald wordt.

Ik zag als enige van de hele rits mensen de drie doelpunten. Dat was dan ook het enige, want verder werd er vooral geouwehoerd over voetbalromantiek, feestjes, ’t leven, … Inclusief liters bier. Daags nadien werd duidelijk in de WhatsApp-berichten dat er vele katers terug naar de respectievelijke provincies waren meegereisd.

Pieterjan, de man achter De publiekswissel, regelde voor mij nog een ontmoeting met speler Tom Rosenthal. Binnenkort mag ik van de middenvelder van FC Dordrecht een gesigneerd ontvangen dat we zullen veilen in ons tweede project Truitjes veilen voor Adea. Lekker lange babbel gedaan met deze topvent, hopelijk volgend seizoen een mooie nieuwe club voor hem. Hij verdient het in ieder geval.

FC Dordrecht, een geweldig gewone club in een lekker aftandse Krommedijk. Een openluchtkroeg waar voetbal net geen bijzaak is, maar waar de fans en de pintjes de plak zwaaien. Gelegen in een schitterende stad is het een ‘must visit’ voor de voetbalfan.

Bedankt Pieterjan! Bedankt De publiekswissel! Bedankt FC Dordrecht! Bedankt Tom Rosenthal!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

#17 K. Berchem Sport – VW Hamme 0-2

Match 17: K. Berchem Sport – Vigor Wuitens Hamme 0-2
Voetbalman zet dankzij Berchem Sport 15€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Vroege shift, warmste dag van ’t jaar en nadien de Berchemtribune op! Op de weg van ’t stadion staan al langer de elektriciteitskasten versierd met geelzwarte Berchemfoto’s. Bangelijk om zien en ook in Lier hebben ze tegenwoordig foto’s van Voorhoof en van de titelmatch van 1997 op de elektriciteitskasten rondom ’t Lisp.

Aan de fanshop even zoeken naar m’n uitnodiging, en dan snel een frisse pint en de sfeer opsnuiven. Het Ludo Coeckstadion is samen met den Bosuil en de oude tribune van KSC Maccabi pure voetbalporno. De tribune, de accenten overal, de staanplaatsen, … elk jaar zakken honderden groundhoppers af naar deze geelzwarte parel in de Koekenstad. Terecht.

’t Clublied werd gespeeld, en wat op het veld volgde was een typische studieronde. De thuisploeg kreeg de eerste kansen, waaronder een streep buitenkant paal, maar zoals wel meer waren het de bezoekers die de score openden. Net voor rust leek geelzwart de gelijkmaker te scoren, maar de bal wilde er niet in. Irritaties, frustraties op en naast het veld, het spel dat veel stil lag, de ballenjongens die naar hun oren kregen omdat de bal te traag terug in ’t spel gebracht werd, …

De enthousiaste thuisaanhang zette een toplied in, waarin ze zich de Beatleshit ‘Yellow Submarine’ eigen maakten. “Super Baarchoem wlll never die!”

Tijdens de pauze kwam ik m’n topcollega en Berchemfan Katleen tegen, die mét dochter én moeder kwam genieten van de familiale sfeer en ’t loden zonnetje. Fijne babbel, en ze wees me op een nieuw fotoboek van ’t stadion dat te koop was. Ga ik snel eens achter.

In de tweede helft werd de 0-2 gescoord na een hoekschop. Balen. De supporters vonden dat de spelers harder mochten vechten en hieven het weinig verhullende “Wij willen bloed aan de palen” aan. Het bracht echter weinig soelaas. Ik had ondertussen de hoofdtribune ingewisseld voor een zalig plaatsje achter doel. Mooi zicht op het zalig authentieke stadion.

De keeper van Hamme plukte de bal uit de lucht, stapte even verder en liet zich dan met de bal op de borst op de grond vallen om tijd te winnen. De thuisfans trakteerden hem op een ludieke: “Courtois van den Aldi, ’t is ne Courtois van den Aaaaldi!” Hij beantwoordde het met gelach en een dikke duim. ’t Waren deze momenten waar we ons dienden aan op te trekken.

0-2 en het degradatiespook dwaalt enkel nog manifester rond op ’t Rooi, waar ooit spelers als Rik Coppens, Eric Van Meir, Stakke Van den Buijs, Dick Advocaat (!) en uiteraard de betreurde internationale topper Ludo Coeck.

Komaan Baarchoem!

Bedankt K. Berchem Sport

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

#16 KSK Retie – Lentezon Beerse 3-1

Match 16: K Retie S.K – Lentezon 3-1
Voetbalman zet dankzij KSK Retie 7€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

In België worden er niet veel wedstrijden gepland op zaterdagnamiddag, dus deze kwam wel mooi aan. Direct na ’t werk richting ‘t Vossekot, een warm lentezonnetje en in de auto meebrullen met Blur en Oasis.

Retie-voorzitter Vic Smets had me ondanks een hele late aanvraag langs mijn kant, met veel plezier gratis toegang verschaft voor de halve finale-wedstrijd in de fameuze Beker van Antwerpen. Bedankt!

Retie en tegenstander Lentezon staan allebei in de top 5 geparkeerd, de thuisploeg in 2e provinciale en Lentezon een reeks lager. Thuisploeg favoriet en ze drukten meteen met drie corners in de eerste tien minuten. Terwijl er wachtrijen waren om het Vossekot te betreden, kreeg Lentezon echter de beste kans, maar hun spits miste alleen voor doel.

Ik genoot van de graffiti/schilderwerken in de overdekte tribune, ’t zijn pareltjes die een bezoek aan Retie meer dan waard maken. Ook in de kantine, veel aandacht voor de traditie van de club met artikels en foto’s uit het verleden. Extra aandacht voor een artikel over het vorige stadion van Retie, de Asberg. Het kantineleven in Retie was top!

In de 21e minuut brak de thuisploeg de ban en de 1-0 was een feit. In de minuten nadien scoort de uitploeg, die veel directer speelde dan de thuisploeg, ei zo na twee keer. Uitstel van executie, in minuut 39 na een foute inspeelpass van een Retiespeler wordt het alsnog 1-1.

Coach van KSK Retie is de befaamde Goots Patrick. Patje Boem Boem, zoals we hem kennen van vroeger. Na rust maken zijn troepen het af, en met een 3-1 uitslag gaan de boeken toe en vieren de Retienaren hun finaleplaats, waar ze het zullen opnemen tegen traditieclub K. Lyra T.S.V..

Bedankt meneer de voorzitter, K. Retie S.K. en ’t leuke Vossekot! 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

#15 SK Grembergen – SV Zaffelare 4-1

Match 15: SK Grembergen – Sv Zaffelare 4-1
Voetbalman zet dankzij SK Grembergen en haar toptalent Brent Claessens70€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Zondag was het een f*cking lekkere voetbaldag!

Hoofdrollen voor KV Mechelen, KAS Eupen, Standard, Antwerp, … maar vooral dé kraker in de Oost-Vlaamse tweede provinciale C tussen SK Grembergen en SV Zaffelare! Ik ging, zoals het hoort, naar de wedstrijd in de Grembergse Kleemputstraat.

Topcollega Glenn bezorgde me een ticket voor de wedstrijd en na een pintje in de kantine begaven we ons rustig naar de rest van de familie die in de lentezon naast de lijn stond.

Met een ferme watertoren én de Sint-Margarethakerk op de achtergrond hadden we toch iets om te bewonderen, want op het groene veld was het niet veel soeps. De Chirojeugd had drie zetels uitgestald op het dak van hun lokaal en zag net als ons een onmachtig spelletje voetbal, tót de lokale hoekschopnemer met een welgemikte trap én de bal én de cornervlag de lucht inschopte. Hilariteit voor de onhandig genomen hoekschop, al werd in de actie daaropvolgend wél de 1-0 binnen getrapt na een knappe voorzet. Het werd al snel 2-0 en wanneer een grote hoop fans naar binnen ging enkele minuten voor de rust met de gevleugeld woorden ‘er wordt toch niet meer gescoord’, viel uiteraard nog de 3-0 in de 45e minuut.

Tijdens de rust had clubmedewerker Maurits mij en Glenn uitgenodigd in de VIP. Er werd ons een borrel aangeboden, een pintje, koffie en een lekker stuk Limburgse vlaai. Daarnaast had het bestuur van Grembergen nog 45€ bij elkaar gelegd om via Voetbalman het Kinderkankerfonds te steunen. Toppers!

In de tweede helft gingen de blikken langs de lijn op en neer van het voetbalveld naar de tussenstanden in 1A op hun smartphone.

“Mechelen 2-0 en Eupen nog geen goalen!”

Er volgde een domme rode kaart voor de diepe spits van Grembergen, waarna ‘ons’ toptalent Brent Claessens zijn opwachting mocht maken. Diep in de spits met een mannetje minder, toonde hij zich snedig, snel, doelgericht en een serieuze
uitdaging voor de minder beweeglijke ‘Zaffelaarse’ verdedigers.

“Eupen 3-0! Olala Mecheleuh!”

Na drie minuten werd de 20-jarige kerel bijna uitgekleed, waarna een gele kaart volgde, iets later werd hij wederom vrij wanhopig van de sokken gelopen. Brent op ’t veld en er gebéurde iets in de traag kabbelende match. Zaffelare scoorde tegen op penalty, maar uitgerekend Brent Claessens scoorde na een ren op de rechterflank met een mooi schot de 4-1.

“Eupen 4-0, 4-0!”

Het WhatsApp-groepje van mijn Lierse kameraden ontplofte met berichten waarin leedvermaak de rode draad was. Ze waren het hoongelach van de Mechelse buren bij hun degradatie indertijd allerminst vergeten: “Ik trakteer zoals beloofd met champagne!”

De 4-1 overwinning van Grembergen werd samen met het ‘succesvol’ naar beneden laten zakken van de zetels door de Chirojeugd gevierd in de kantine. De Claessens Family trakteerde nog op pintjes, topper Brent Claessens schonk 20€ extra voor het Kinderkankerfonds en Glenn verlekkerde zich op de ‘paardenworsten’ die z’n joviale ma op tafel ging toveren. Zonder bruin bier evenwel, dat vond hij dan weer minder.

Topdag in de Kleemputstraat!

Bedankt SK Grembergen, bedankt Brent, bedankt Glenn

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

#14 FC Zemst Sportief – KVC Asse-Terheide 2-3

Match 14: FC Zemst Sportief – KVC Asse Terheide 2-3
Voetbalman zet dankzij FC Zemst Sportief 5€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Zondag ging ik op uitnodiging naar Zemst. Eva kwam met haar twee prachtige dochters én haar vader supporteren voor de liefde van haar leven, eveneens de spits van de thuisclub.

Het was bérekoud. Bah. Voor de wedstrijd op bevel van m’n tweejarige dochter m’n haren afgeschoren, sjaal vergeten, handschoenen vergeten en een gevoelstemperatuur van minstens -27°. Misschien dat je nog 5° naar boven mag, alé vooruit.

Het klassement van de derde provinciale C indachtig, verwachtte ik me aan een simpele thuisoverwinning. Maar niets bleek minder waar. FC Zemst werd onmiddellijk met de neus op hun kunstgrasveld gedrukt en ze stonden op achterstand voor de match goed begonnen was. Koud gepakt, zeggen we dan. Ondanks de vrij snelle gelijkmaker had Zemst het moeilijk om het gameplan van Asse te doorbreken. De roodgelen probeerden meer dan de uitclub te voetballen, maar de opbouw was bijwijlen dramatisch. De spitsen werden amper bereikt, de tweede ballen gingen allemaal verloren.

Tijdens de rust konden we ons verwarmen aan een lekker warm tasje thee, ’t is eens iets anders dan die frisse pint. De zus van Eva is niemand minder dan topcollega en grave griet Gina. In Siberische omstandigheden had ze ’s ochtends 93 kilometer gefietst met enkele van haar ‘fietsvriendinnekes’ van ’t werk. Alé, een hobby hebben is fijn, maar dit gaat voor mij de waanzin toch voorbij. Tonnen respect voor ‘ons Gina’.

Zondag bleek zo’n voetbaldag waarop werkelijk álles kon gebeuren. Samen met Zemst was ook RSC Anderlecht aan hun wedstrijd begonnen. Łukasz Teodorczyk scoorde drie maal, aan de Zemstse toog klonk ongeloof en gelach. Anderlecht kon winnen. Anderlecht kon scoren. De intrede van Coucke werd druk besproken en het spektakelspook kwam Zemst binnengeslopen.

De tweede helft bracht weinig soelaas voor de thuisclub. De gasten van Asse speelden uitgekookt, gegroepeerd en konden directer en sneller dan Zemst hun spitsen in stelling brengen. Bij een 2-3 stand speelden de Assenaren het zoals iedereen het doet. Tijd winnen, blessures veinzen, voor dood blijven liggen om daarna direct terug de sprint aan te gaan, …

De potjes kookten over, de scheidsrechter liet betijen. Toen het haantjesgedrag was weggeëbd, riep de ref de twee kapiteins bij hem en vroeg hen wie er geslagen had. ‘Niemand’, klonk het in koor en naar wat ik had gezien klopte dit ook gewoon. ‘Oké, dan fluit ik af!’

Euh … wat? Er zijn nog minstens 7 of 8 minuten reguliere speeltijd! Eindoffensief, op zoek naar die 3-3, het Assedoel belegeren, … Maar niets van dit alles, neen, de arbiter, die zonder lijnrechters werkte maar de hele tijd een ‘oortje’ droeg, was waarschijnlijk de hele match rustig naar de koers aan ’t luisteren. Kuurne-Brussel-Kuurne, je weet wel. De laatste 16 kilometer heeft hij rustig in z’n cabine kunnen volgen. Goed uitgespeeld van deze oude man. Maar toch vooral heel frustrerend voor de spelers van FC Zemst, die sowieso nog een straf slotoffensief wilden uitvoeren.

Ik kon zondag ook naar Ajax – ADO Den Haag. Maar ik ben blij dat ik voor het ‘echte’ voetbal gekozen heb. Frustraties, hoop, slapstick, echte mensen, kantineleven. Dat vond ik terug bij de lieve mensen van FC Zemst Sportief. Daar draait het voetbal om.

Bedankt Eva, bedankt FC Zemst Sportief!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

#13 Racing Genk – Zulte Waregem 3-1

Match 13: KRC Genk – Zulte-Waregem 3-1
Voetbalman zet dankzij Wendy Albo Bollen 21€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Match 13, 13 dagen geleden! Het geweldige ongeluksgetal leverde me gelukkig geen triskaidekafobie op, integendeel werd ik op het einde van de dag omarmd als de ‘Geluksman’!

Topcollega Alan en z’n topvrouw Wendy nodigden me uit in de Luminus Arena. “Verwacht niet te veel van het voetbal”, zei Alan nog. Dat kon ik als Anderlechtfan natuurlijk lekker weglachen. Misschien dat er ergens in de krochten van het Georgische zesde niveau een ploeg nog belabberder voetbal speelt dan de club van mijn hart, maar aangezien Olivier Deschacht nog geen nieuwe ploeg heeft gevonden lijkt me dat allerminst een zekerheid.

Een uurtje ‘bollen’ richting Limburg, een ideale parkeerplaats en een warme verwelkoming door Alan, Wendy en het Genks indiaantje Lita verder stond ik een goeie pint weg te kappen. Traktatie, uiteraard. Als ik m’n portefeuille zou bovenhalen kreeg ik waarschijnlijk een mijnschop tegen m’n ingepakte oren.

Alan & Wendy verwenden me op de bar koude vrijdagavond met een fleece dekentje op m’n zitje, ideaal want deze jongen is géén wintermens en van het voetbal werden we allerminst warm. Een spartelend Genk kwam met een gelukje op voorsprong en kreeg een kwartiertje later voor onze ogen een penalty tegen. Tegenwoordig moet je 16.000 kilometer verder gaan om een keeper te vinden die zo’n lompe fout maakt. Soit, 1-1 en we gaan rusten.

Na de koffie speelt Genk als bevrijd en legt het bijwijlen heel mooi voetbal op de mat. Er volgt een 2-1 voorsprong, waarna de partij weer inzakt. De deugddoende bevrijdende treffer valt pas in de 91e minuut. Een kreet van opluchting in het Genkse stadion na de retegeile treffer van Pozuelo! Door dochtertje Lita wordt Voetbalman omgedoopt in Geluksman. En, of ik graag mee naar de bekerfinale wil gaan, voor dat tikkeltje extra … geluk 😉

Bedankt Wendy Albo Bollen, wat een enorme toppers! 👏 ❤️

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

#12 OH Leuven – Lierse SK 2-1

Match 12: OH Leuven – K. Lierse S.K. 2-1
Voetbalman zet dankzij OH Leuven 15€ opzij voor het Kinderkankerfonds vzw.

Leuven! Zoals zovelen als jonge snaak enkele legendarische avondjes, nachtjes meegemaakt in de olijke studentenstad. Nu heet dat nostalgie.

Gisteren geen zuipfestijn of zwijnerij in de stad van Tobback, maar files, voetbal, Irakese thee en leuke gesprekken.

Op tijd vertrokken maar los in een retetrage file gereden op, ik denk, de Brusselse ring. Daar presteerde ik het om de verkeerde afslag te nemen waardoor de start van de wedstrijd in ’t gedrang kwam. Soit, ik kén deze situaties, dus snel keren bij de volgende afrit en kijk, geen file richting Leuven langs deze kant. Maar door werken aan de afrit was ik wat verward, en ja hoor. Voor de tweede keer miste ik de afrit. Simpel duif zeggen ze dan, ik kan het niet ontkennen.

De Leuvenaars, ook wel Koeienschieters genaamd, presteerden het om na 9 minuten de bal tegen de netten te rammen. Die heb ik gemist. Ik nam plaats op de tribune waar de sfeergroep van OHL zit, en die hadden er zin in. Leuven drukte Lierse helemaal weg, een ontkende Nikola Storm was een ware gesel voor geelzwart, dat zelf niks klaarspeelde. Met 2-0 de rust in, en ik ging de kerstmarkt bezoeken die rond het stadion opgesteld stond.

De laatste kraam trok m’n aandacht, ik bestelde een tas Irakese thee (mét kaneel). Niet direct mijn smaak, maar met nog een terugrit van een uur waren pintjes natuurlijk geen optie. Het kraampje werd bevolkt door goedlachse Irakese vluchtelingen, die in ’t Leuvense een voetbalploeg hebben opgericht: Habibi Leuven. Ik raakte een tijdje aan de praat met Frieda, een warme vrouw die zich ontfermt over het lot van de vluchtelingen en haar tijd en zaligheid steekt in het integratieproces van de enthousiaste en vriendelijke gasten. Veel respect voor deze dame, en wie weet ga ik binnenkort wel eens supporteren voor de Habibi’s!

De tweede helft was bagger. OHL liet het verschillende keren na om Lierse helemaal knock-out te slaan, Lierse raakte geen knikker. Uit het niets scoorden de Schapenkoppen nog de aansluitingstreffer, maar het was een maat voor niets. Beide ploegen zullen hun tenen nog mogen uitkuisen om de tweede periodetitel binnen te halen.

Jammer dat de staantribune weg is trouwens!

Soit, bedankt OH Leuven!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.